نقل است هنگامى که امام حسن وامام حسین علیهماالسلام در سن کودکى بودند روزى به جدشان رسول خدا صلى الله علیه و آله گفتند: برخى از بچه ها وهم سالان ما مرکب سوارى دارند ولى ما نداریم. رسول خدا صلى الله علیه و آله آنان را بر شانه مبارک خود سوار نمودند. گفتند: مرکب بچه ها صدا مى دهد وشیهه مى کشد. حضرت نیز شروع کردند به سخن گفتن و لفظ «الهى العفو، الهى العفو» را بر زبان جارى نمودن. در این هنگام جبرئیل امین فرود آمد وعرض کرد: اگر همچنان استغفار کنید و«العفو» بگویید خداى متعال آتش دوزخ را خاموش خواهد کرد.
شکى نیست که عدالت الهى اقتضا مى کند که جهنم باشد، وگرنه چگونه مى توان کسانى چون شمربن ذى الجوشن وحرمله را به کیفر رساند؟ این افراد اگر در این جهان هزاران بار کشته شوند، براى مجازاتشان کافى نیست.
این تأثیر «العفو» گفتن رسول خدا صلى الله علیه و آله است. حال طلب عفو ایشان کجا و«العفو» گفتن دیگران کجا؟!
گریه بر امام حسین نیز چنین است واشک هایى که در ماتم آن حضرت از دیدگان افراد جارى مى شود، هرچند در هر حال همگى ارزشمند هستند ولى یکسان وهم ارزش نمى باشند. رسول خدا صلى الله علیه و آله بر مصیبت سیدالشهدا علیه السلام گریه مى کنند وما هم گریه مى کنیم، ولى گریه آن جناب کجا وگریه ما کجا؟!

/ 4 نظر / 15 بازدید

سلام، برای اینکه سخنان نقل شده مستدل و بیشتر قابل اعتماد باشند لازم است هر کلامی که از رفتار، گفتار و منش بزرگان که نقل می کنید با ذکر منبع باشد. امیدوارم همیشه در زندگی موفق، پیروز و در کنف حمایت حضرت ولی عصر باشید. التماس دعا

لیلا

سلام بسیار وبلاگ پرمعنایی داری خیلی خوشحالم که باهاتون اشنا شده ام موفق باشی

حسین

سلاام ....خسته نباشین ....وبلاگ قشنگی دارین....من تازه وبم و را انداختم...با اجازه لینکتون کردم...یا حق

حسین

سلام...خسته نباشی...وبلاگ قشنگی دارین...منم وبلاگم و تازه راه انداختم ...خوشحال میشم به منم سر بزنین....با اجازه لینکتون کردم...یا حق